Mury obronne – miasto otaczały niegdyś wysokie na około 9 m i szerokie na 2 m mury wzmocnione basztami. Do miasta prowadziły cztery bramy. Od strony północnej były to bramy: Opatowska i Zawichojska, od południowej: Krakowska, zaś od wschodniej: Lubelska. Mury zostały w znacznym stopniu zniszczone podczas potopu szwedzkiego, a na początku XIX w. ze względu na obsuwanie się skarpy zadecydowano o ich rozbiórce. Pozostałością po murach obronnych są – odcinek przy ul. Mickiewicza z Bramą Opatowską, w tym baszta na granicy dawnego szpitala św. Ducha, oraz fragmenty przy ul. Żydowskiej.

„Ucho Igielne” – zwane również Furtą Dominikańską, to dawne przejście w murach obronnych pomiędzy dwoma klasztorami: dominikańskim, przy kościele św. Jakuba (za murami), oraz przy nieistniejącym już kościele św. Marii Magdaleny, dawniej znajdującym się w obrębie murów miejskich. Obecny kształt bramy jest efektem przebudowy w XVIII w.

Brama Opatowska – zachowana do dnia dzisiejszego gotycka brama wjazdowa powstała w XIV w. za czasów panowania króla Kazimierza Wielkiego. W XVI w. budowla została podwyższona oraz zwieńczona renesansową attyką. Bramę zbudowaną z wypalonej, czerwonej cegły, charakteryzuje ostrołukowy otwór przejazdowy, obudowany ciosem kamiennym. Od strony północnej są widoczne kamienne prowadnice służące do opuszczania kraty, zachowały się również ściany boczne dawnego przedbramia. Brama, która w przeszłości pełniła funkcje obronne, dzisiaj stanowi doskonały punkt obserwacyjny, skąd rozpościera się wspaniały widok na miasto i okolicę.

Rynek – centrum starego miasta otoczone malowniczymi kamienicami. Najokazalszą częścią zabudowy jest centralnie położony XIV-wieczny Ratusz. Jego obecny kształt uzyskano podczas przebudowy w 2. poł. XVI w., kiedy to nadano mu cechy renesansowej budowli: została dodana attyka oraz kamienne obramienia okienne. Następnie w XVII w. od strony zachodniej dobudowano kwadratową u podstawy, a powyżej ośmioboczną otynkowaną na biało wieżę. Ratusz był kilkakrotnie trawiony przez pożary, m.in. w 1623 r. i 1757 r., a jego gruntowna odbudowa miała miejsce dopiero w roku 1873. Warto zwrócić uwagę na umieszczony na elewacji południowej zegar słoneczny odtworzony w 1958 r. przez Tadeusza Przypkowskiego metodą sgraffito– techniką malarską polegającą na nakładaniu kolejnych, kolorowych warstw tynku lub glin i zeskrobywaniu fragmentów warstw wierzchnich.

W ratuszu mieszczą się zbiory Muzeum Okręgowego, Urząd Stanu Cywilnego, a w podziemiach klub „Lapidarium”. Tuż obok znajduje się wyjście z trasy podziemnej.

Wśród kamienic tworzących zabudowę rynku warto zwrócić uwagę m.in. na: Kamienicę Oleśnickich (nr 10) z zachowanymi renesansowymi podcieniami oraz charakterystycznym układem wnętrza; następnie kamienicę nazywaną „Konwiktem Boboli” (nr 5) – z zachowanymi na dwóch kondygnacjach gotyckimi murami; kamienicę nr 4, gdzie zachował się późnorenesansowy portal, czy też kamienicę „Pod Ciżemką” (nr 27), we wnętrzu której na piętrze możemy podziwiać drewniany strop i renesansowe biforium.

Collegium Gostomianum – to dawne kolegium jezuitów ufundowane przez Hieronima Gostomskiego, wojewodę poznańskiego i kasztelana sandomierskiego, zostało wybudowane w latach 1604–15. Pierwotnie była to dwuskrzydłowa budowla otaczająca dziedziniec, na którym znajdował się kościół św. Piotra. Po pożarze skrzydło południowe oraz kościół zostały rozebrane w 2. poł. XIX w. Odbudowano jednak istniejące do dziś skrzydło wschodnie. Sześciokondygnacyjny obiekt zachował swój układ przestrzenny, dekorację sklepień, pierwotny system ogrzewania, jak również eliptyczną klatkę schodową. Obecnie mieści się tutaj I Liceum Ogólnokształcące. Jest to jedna z najstarszych szkół średnich w Polsce.