Bazylika Katedralna – trójnawowa budowla typu halowego, powstała w 2. poł. XIV w. na miejscu wcześniej istniejącej świątyni romańskiej (wzmiankowanej przed rokiem 1148). Za czasów króla Jagiełły kolegiata otrzymała bogatą polichromię w stylu bizantyjskim. Po pożarze w 1656 r. podczas potopu szwedzkiego wnętrze kościoła otrzymało wystrój w stylu barokowo-rokokowym. Powstał też cykl obrazów Martyrologium Romanum oraz cztery obrazy przedstawiające sceny z historii Sandomierza. Obrazy namalował na początku XVIII w. Karol de Prevot. Ołtarze i portale katedry zostały wykonane z czarnego marmuru, ozdobione marmurem różowym i pochodzą z warsztatów kamieniarskich w Czernej. W wystroju wnętrza do najcenniejszych należy zespół ołtarzy przy filarach wykonany przez lwowski warsztat Macieja Polejowskiego w 2. poł. XVIII w.

Kościół św. Jakuba oraz klasztor– to jedyna zachowana budowla z pierwotnej zabudowy miasta, wybudowana dla dominikanów, sprowadzonych do Sandomierza przez biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża w 1226 r. Pierwotny wygląd budowli zachował się do XVII w., kiedy to podczas przebudowy świątyni dobudowano kaplicę Męczenników Sandomierskich. Jest to świątynia w stylu późnoromańskim; bazylika stropowa, z wydłużonym prezbiterium – typowa dla zakonów kaznodziejskich. Warto zwrócić uwagę na zachowane romańskie zdobnictwo ścian zewnętrznych: geometryczne fryzy, dekoracje na nadprożach okien, a przede wszystkim na charakterystyczny ceglany portal od strony północnej. W zlokalizowanej po stronie zachodniej XIV-wiecznej dzwonnicy zachowały się jedne z najstarszych dzwonów w Polsce: mniejszy z 1314 r. i większy z 1389 r.

Kościół św. Michała – został wzniesiony w latach 1627–92 z fundacji Zofii Sieniawskiej dla przybyłych z Chełmna sióstr benedyktynek. Kościół jest budowlą jednonawową, przykrytą sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. W wystroju wnętrza świątyni uwagę przykuwa oryginalna XVII-wieczna ambona, której podstawę stanowi leżąca postać św. Benedykta, z którego boku wyrasta pień krzewu winnego, tworząc podstawę dla korpusu ambony oplecionej pędami z liśćmi i owocami. Równie ciekawe są XVII-wieczne, bogato rzeźbione ołtarze boczne i dekoracja tęczy – dzieło warsztatu Franciszka Czernego. Ołtarz główny dotrwał w pierwotnej formie do 1966 r., kiedy to został zniszczony przez pożar.

Kościół św. Józefa – położony na wzgórzu, poza dawnymi murami obronnymi, na placu św. Wojciecha, został wybudowany w latach 1679–90 przez franciszkanów reformatów. Po zniszczeniu kościoła i zabudowań klasztornych podczas walk polsko-austriackich w 1809 r. został odbudowany, a w 1864 r. zakon reformatów skasowano. Jest to budowla jednonawowa, skromna w bryle i wystroju wnętrza, w którym dominuje ołtarz główny oraz sześć ołtarzy bocznych. Z nawy głównej można zejść do krypty grobowej, w której znajdują się zachowane zwłoki zmarłej 300 lat temu Teresy Morsztynówny – córki wojewody sandomierskiego.

Kościół parafialny pw. Matki Bożej Bolesnej i św. Wita w Górach Wysokich – obecna świątynia została wzniesiona w 1718 r. przez ks. Macieja Kurnickiego na miejscu istniejącej od 1217 r. drewnianej świątyni fundacji Iwo Odrowąża. Około roku 1792 kościół został odbudowany według projektu ks. Józefa Karsznickiego. Jest to świątynia późnobarokowa o dość skromnym wystroju wnętrza. Warto zwrócić uwagę na znajdującą się w ołtarzu głównym XVIII-wieczną pietę nieznanego autora. W kościele znajdują się relikwie Krzyża Świętego. Z Dwikóz w parafii Góry Wysokie pochodzą bł. męczennicy Kazimierz i Stefan Grelewscy, wyniesieni na ołtarze 13 czerwca 1999 r.

Kaplica pw. NMP w Dwikozach – wybudowana prawdopodobnie w poł. XIX w., na rzucie prostokąta, murowana, przykryta dachem dwuspadowym, pokryta blachą ocynkowaną. We wnętrzu kapliczki znajduje się wmurowana w ścianę mensa ołtarzowa, a nad nią we wnęce mieści się współczesny obraz MB Częstochowskiej. W Dwikozach urodził się też pisarz, laureat nagrody literackiej „Nike”, Wiesław Myśliwski.